ang bagyo'y naisisilid pala sa bote

ano bang meron
sa mga botelyang plastik
na matiyaga mong inaasam
hinahanap,
diyan sa esterong maputik
sa gitna ng nagngangalit na bagyo,
naghuhumiyaw na hangin,
at kutya ng mga nandidiring mata?

ang mga iyan ba’y iyong hahabiin
upang gawing palamuti
sa hapis mong katawan
kasama ng disenyo nitong
grasa at lupa?

o iya’y lilikhain mong
isang magarbong arko
na magsasalba sa’yo
sa dumarating na unos
na ikaw lamang ang siyang nakaaalam?

sabihin mo sa akin,
ilang kilong mga botelya pa ba
ang ‘yong kailangang tipunin
upang sumapat na kapalit
ng ilang butil na kanin
at tira-tirang ulam
na kagyat mong pampawi
sa nalulusaw mong sikmura?

hindi ka na ba naaawa
sa iyong sarili
o nakararamdam ng pagod man lamang,
upang ang bagyong ito’y iyong suungin
mapulot lamang ang isang botelyang
naghihintay sa’yo
sa gitna ng kalsada?

o marahil ay lumuluha kang talaga:
ngunit ang mga luha mong
dapat sana’y lilinis sa mapait mong kalooban
ay inanod na din
ng mga patak ng ulan,
kasama
ang hibla
ng nalalabi mong pag-asa?

...at pagdating ng bukas
kung saan tapos na ang iyong unos,
ay iaalay ko ang tulang ito
tungkol sa iyong naging buhay
na inukit, itinakda
ng malaman mong

ang bagyo'y
naisisilid pala sa bote.

*originally submitted for and published at emanilapoetry.com, 08.09.07

to the man who lost the world

yours is a tale written

on a wretched fallacy,

a brain as trivial as a myth,

and a future as dark as a nightmare…

and your impulsive laughter,

rapid anger,

sudden tears,

and futile monologues

all but reflect

your head:

hollow as your starving stomach,

pathetic as your decaying life.

and since you own your own world

and your thoughts are distinct;

we chose to neglect

that beneath your filthy clothes

and sullied fantasies

lies a man…

a man who breathes this same air

and plays this same game called life…

we chose to ignore

the burning pains

of hunger

suffering,

abandonment,

misery,

and hopelessness…

all rewarded to you

by your curse

we chose to name “abnormality”……

and a question that now haunts me:

“is it a blessing for us to be sane,

able to think and shape our fate?;

OR you are more blessed

for you’re immune

to the cruelties of life,

free to act and curse your fate?"

then I envy your soul,

your withered name,

and abandoned hopes;

realizing,

that you only struggled to live,

unlike us,

who lived to struggle…

*originally submitted for and published at emanilapoetry.com, 09.15.06

sa batang nagtitinda ng diyaryo sa EDSA

sa pagbagal ng aming sinasakya’y
di naiwasang panoorin ko
ang kahanga-hanga mong kakayahan
at liksi
habang tinatawid mo
ang kalsadang ito
na nagsilbing iyong tahanan
at paraiso
ng iyong mga
kalakal na tabloid at
broadsheets…

kinain na ba ng gutom
ang iyong takot
kung kaya’t di mo alintana
ang mga panganib
na alay
ng mga de-bakal na hayop
na humahabi sa kalsadang ito?

o ang takot mo’y binulag na
ng sarili mong damdamin
na itinakwil ang sarili mong
mga pangarap;
kung kaya’t ang kamataya’y
isang matamis na ring palamuti
sa buhay mong
ni ga-hiblang kulay
ay wala ng mabanaag?

NGUNIT sa di sinasadyang paglingon mo
sa aking kinaroroonan,
ay nasilip ko
na sa likod
ng mga humpak mong pisngi
at yayat na katawa’y
naririyan pa rin
ang iyong nasa
na may mailaman man lamang
sa inaagnas mong sikmura.

NGUNIT patawad,
ang barya ko’y di rin naman sapat
upang makabili man lamang
ng kahit isang dahon
ng iyong mga kalakal…

kaya’t ihahatid na lamang kita ng tanaw
habang muli kang pumalaot
at sumayaw
sa muling pagtakbo
ng aming mga sasakyan…

AT hindi na rin ako magugulat
na sa mga darating na bukas
ay datnan kitang
muling nakapalaot
…ngunit sa pagkakataong iyon
ay ikaw na ang nasa ilalim ng
iyong mga paninda
habang nakabulagta sa iyong paraiso

at GANAP nang IISA
ang IKAW
at ang itinitinda mong mga DIYARYO…

*originally submitted for and published at emanilapoetry.com, 06.01.06

5:30.

eyes struggling to win
its losing battle
against the suddenly heavy,
pounding eyelashes,
hating the light,
begging for darkness.

brain sinking
to non-existence
that I can almost feel
its absence in my skull :
a hollow space
that amplifies thunders
of cranium drill.

it could have been sweet
to give in
but I couldn’t.

…now don’t ask me why.

ask the clock.
for it now says 5:34.

and you know how to count…

Verses for a Starbuck's Cup

AND as we sit here

on this bench

facing

a new morning,

a fresh rain,

a new day;

I couldn’t help

but take a glance

at this cup of frappe

between us...

and realize

that this frappe

is special;

for unlike

the usual cups

that we’ve shared

before,

this cup

now offers more

than its usual

caffeine booze and whipped cream

because this cup

BETWEEN us

not only separates us

on this seat:

it now also divides our hearts,

our thoughts,

our hopes,

and our tomorrows

knowing

all along

that this is the LAST CUP

that we will be sharing

together,

...as forbidden lovers,

and irrational dreamers…

so please be gentle

and take your time

as you take your FINAL sip,

for I intend to reminisce

this concluding moments

and draw your face,

your smile,

and your love

in my heart

where it cannot be erased

and where our love’s not forbidden....

SO as we sit here

on this bench

facinga new morning,

a fresh rain,

a new day;

I couldn’t help

but take a glance

at this cup of frappe

between us...

and realize

that we are also facing

a dusk

we've expected even from the start,

a gloomy rain

that used to be sweet for us,

and a new day of living

SEPARATELY....

and the greatest irony of them all

is that we WILL never even have the chance

to say

our GOODBYES...

*originally submitted for and published at emanilapoetry.com, 08.13.06

Sagot sa Tulang "Mapapalad ang Mahirap" ni Rio Alma

baka naman nahihibang ka lang

pagkat hindi naman libre

ang mga buwis

ng mga mahihirap.

hindi mo ba batid?

na ang bawat kusing

na pambuwis

ng mga pabrika't korporasyon

ay mga libag at kalyo

ng mga hampas-lupa't

patay gutom?

baka naman nabubulagan ka lang

pagkat hindi totoong

laging may pagkain

ang mga inday at neneng

na inalila't hinalay

ng mga panginoong

inabuso't pinaglaruan

ang mga karukhaa't pagkabusabos.

baka naman di ka nag-iisip lang

pagkat mahirap maging mangmang

at umasa sa mga pantas

na nag-iisip ma'y ang hinahabi naman

ay mga banig ng kasakiman

at nakahandang sugpuin

ang mga ulong

nakangiti sa kamatayan.

o nag-iilusyon ka lang

pagkat anong ikaliligtas

ng mga sikmurang

kundi man papel o damo

ay lupa ang nilalamon?…

ngunit marahil nga'y TAMA ka;

mapapalad ang mga mahihirap,

ang mga dukha KAHAPON

pagkat ngayo'y di na nila

dama ang gutom,

wala na ang pagkit

na kaapihan,

napawi na ang pagkaalipin,

…at bukas,

di na nila makikita ang umaga.

Habang nanonood ng 'pet show' sa T.V.

"Chamcham" ang ngalan mo
isang uri ng pet dog
na ang lahi'y tinatawag nilang
chow-chow…

at aliw na aliw
ang mga T.V. hosts
habang iniinterbyu
ang sikat na personalidad
na nag-aalaga sa iyo…

oo, maging ako'y naaliw,
habang pinapanood kita
at nakikita ko
habang ika'y pinapakain
ng dalawang lata ng Spam
bilang agahan;

at naririnig ko
ang mga halaga ng iyong
Pedigree, Alpo, at iba pa…

nakakahanga,
na ang dog house mo pala'y
air-conditioned din
at linggu-linggo'y
dinadalaw ka
ng sarili mong beterinaryo…

nakatutuwa,
habang ipinapamalas mo
na kaya mong
umikot, umupo, tumahol;
at kaya mo ring
lumundag, maglaro, matulog…

gusto ko pa sanang ika'y panoorin
ngunit isinarado nani Aling Tessie
ang kanilang bintana
nang makitang may isang pulubing
nakikisilip
sa kanilang telebisyon.


...umuwi na lamang ako
at muli kong tinutop
ang sikmura kong walang laman,

walang laman.